Իմ օրը

Նստած նայում եմ պատուհանից դուրս: Տեսնում եմ մարդկանց, ովքեր գնում են տարբեր ուղղություններով: Մեկը հեռախոսով է խոսում, մյուս երկու փոքրիկներն իրենց մոր ուղեկցությամբ վազում են դպրոց: Իսկ այն մեկն էլ շտապում է …  գուցե աշխատանքից է ուշանում:

Ահա ազդարարվում է օրվա սկիզբը, փողոցն էլ ավելի է աշխուժանում ու լցվում մարդկանցով: Մարդիկ շտապում են, ուշանում են կարևոր հանդիպումից, քննարկումներց կամ էլ աշխատանքից:

Իմ օրվա սկիզբն էլ հենց այսպես է լինում. շտապում եմ քոլեջ, իսկ շաբաթվա մեծ մասը լինում եմ շատ զբաղված: Նույնիսկ ընկերներս գիտեն, որ միշտ դասերի ավարտից հետո  ինչ-որ տեղ եմ շտապում, միշտ զբաղված եմ և ժամանակ չունեմ: Շտապում եմ կանգառ և մի կերպ երթուղային եմ նստում, ավելի ճիշտ կանգնում, եթե սկսեմ բողոքս…

Գնում եմ իմ արևոտ ու ջերմ «Արևածաղիկ»:

Մտածում էի ուշացել եմ, բայց բախտս բերեց, այսօր մի փոքր, այսօր մի փոքր ուշ սկսեցինք: Ինչպես միշտ ընկեր Վահեի դասը հետաքրքիր, խինդ ու ծիծաղով է անցնում: Նույնիսկ չենք նկատում, թե ժամանակն ինչպես է այդպես արագ անցնում: Արդեն սկսում է լրագրությունը, իմ շատ սիրելի լրագրությունն ու ընկեր Նունեն: Ինչպես միշտ նա մեզ բազմաթիվ խորհուրդներ է տալիս, և ուղղում մեր նյութերի սխալները,  որոնցից ոմանք մերժվում են,  ոմանք` ոչ:

Այս հերթական դասն էլ ավարտվեց, և հիմա մտածում եմ միայն ու միայն դասերի մասին, որոնց մեծ ուշադրություն եմ դարձնում: Գիշերը սիում եմ զբաղվել ընթերցանությամբ, կամ ստեղծագործել, որն անբաժան է ինձանից: Չեմ թաքցնի շատ եմ հոգնում, սակայն չեմ դժգոհում:

Հենց այսպես էլ անցնում է իմ օրը. գուցե և լարված, սակայն հետաքրքիր, լավ մարդկանցով շրջապատված, ու լավ հիշողություններով:

Մելինե Լևոնյան

About Արևածաղիկ

Երեխաների հետ, երեխաների համար

Թողնել պատասխան

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Փոխել )

Connecting to %s